Τηλεόραση

Όταν έγινε η επίθεση στην Νέα Υόρκη, σαν σήμερα πριν 5 χρόνια, ήμουν σε ένα συνέδριο σε ένα απομακρυσμένο χωριό στις Γαλλικές Άλπεις. Δεν υπήρχε τηλεόραση, μόνο ένα ραδιόφωνο και ένας υπολογιστής που συνδεόταν στο Internet μέσω modem.

Γυρνώντας πίσω σε εκείνες τις ημέρες με εντυπωσιάζει η αφέλεια τόσο η δική μου όσο και μερικών άλλων στο συνέδριο. Πιστεύω πως εκείνη η αφέλεια οφειλόταν μάλλον στο ότι κανείς βλέπει διαφορετικά τα πράγματα όταν τα βλέπει στην τηλεόραση.

Την επόμενη ημέρα της επίθεσης, ένας σύνεδρος έλεγε σε μια συζήτηση ότι τίποτα δεν θα άλλαζε ουσιαστικά στον κόσμο με την επίθεση. Ναι, οι ΗΠΑ μάλλον θα επιτίθενταν στο Αφγανιστάν αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα θα έμεναν τα ίδια. Η Ευρώπη είχε ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα τρομοκρατίας στο παρελθόν αλλά συνέχισε, λιγότερο ή περισσότερο, να λειτουργεί κανονικά. Το ίδιο θα έκαναν και οι ΗΠΑ. Συμφώνησα μαζί του. Προφανώς κάναμε λάθος. 5 χρόνια μετά τα πάντα είναι διαφορετικά. Ίσως να είχαμε καταφέρει να δούμε την επερχόμενη αλλαγή αν είχαμε δει και εμείς τις συγκλονιστικές εικόνες από την επίθεση. Ίσως πάλι όχι. Αν όμως η υποβάθμιση της σημασίας της επίθεσης από μέρους μας οφειλόταν στο ότι δεν είχαμε δει ακόμα τις σχετικές εικόνες (και τις είδαμε πολύ αργότερα), τότε μήπως η παρατεινόμενη υστερία των τελευταίων 5 ετών οφείλεται στο ότι όλοι οι υπόλοιποι είδαν την επίθεση «ζωντανά»;