PhD

Περιμένοντας τις ανακοινώσεις του Jobs (σήμερα το απόγευμα 19:00 CET) ανακάλυψα αυτό: PhD. Ωραίο χιούμορ για όσους έχουν περάσει την διαδικασία του PhD. Ίσως οδυνηρό για όσους την περνάνε ακόμα.

Αποπλέκτες

Έχω από παλιά μια εντελώς ανούσια απορία. Συνηθίζω, όταν σταματάω με το αυτοκίνητο σε φανάρι να βάζω πρώτη και να κρατάω πατημένο τον συμπλέκτη. Πολλοί μου λένε ότι με αυτόν τον τρόπο φθείρεται ο «δίσκος». Επειδή είμαι αρκετά εγωιστής για να παραδεχθώ χωρίς επιχειρήματα ότι κάνω κάτι λάθος κάθησα και διάβασα λίγο για το πώς δουλεύει το σύστημα της μετάδοσης της κίνησης από τον κινητήρα στους τροχούς. Στο σύστημα της μετάδοσης υπάρχουν δύο δίσκοι οι οποίοι είναι σε επαφή όταν ο συμπλέκτης δεν είναι πατημένος και δεν είναι σε επαφή όταν ο συμπλέκτης είναι πατημένος. Με άλλα λόγια ο συμπλέκτης είναι στην πραγματικότητα αποπλέκτης, débrayage που λένε και οι Γάλλοι· προσοχή στο dé-. Ο ένας δίσκος είναι συνδεδεμένος ουσιαστικά με τον κινητήρα και ο άλλος ουσιαστικά με τους τροχούς. Όταν λοιπόν το αυτοκίνητο κινείται κανονικά (συμπλέκτης όχι πατημένος, ταχύτητα μέσα) οι δύο δίσκοι είναι ουσιαστικά κολλημένοι, περιστρέφονται μαζί και η κίνηση πηγαίνει από τον κινητήρα στους τροχούς. Αν όμως πατήσω τον συμπλέκτη οι δύο δίσκοι ξεκολλάνε και έτσι απομονώνεται ο κινητήρας από τους τροχούς. Όταν είμαι λοιπόν σταματημένος με τον συμπλέκτη πατημένο οι δύο δίσκοι δεν είναι σε επαφή, συνεπώς δεν φθείρονται. Αυτό είναι τουλάχιστον το δικό μου λογικό συμπέρασμα από όσα έχω διαβάσει. Από την άλλη πλευρά, η συντριπτική πλειοψηφία των μηχανικών που έχουν ρωτήσει άλλοι για λογαριασμό μου (δεν περνάω συχνά από συνεργεία) λένε ότι ο δίσκος φθείρεται όταν είμαι σταματημένος με τον συμπλέκτη πατημένο και προτείνουν να βγάζω ταχύτητα. Η απορία μου λοιπόν είναι αν οι μηχανικοί έχουν δίκιο ή αν αυτή η ιστορία περί φθοράς του δίσκου πρόκειται για μύθο. Αν τυχόν απαντήσει κάποιος θέλω και εξήγηση. Δηλαδή απαντήσεις της μορφής «μου το είπε ο τάδε που ξέρει από αυτοκίνητα» δεν είναι δεκτές (ή τουλάχιστον δεν με ενδιαφέρουν). Αυτό που ψάχνω είναι απαντήσεις της μορφής «Ο δίσκος φθείρεται γιατί...».

λ

After all, there might be a god*: Guido is keeping lambda. * Φυσικά υπερβάλλω.

Μια υπενθύμιση

Ο λόγος που στην Ευρώπη η συντριπτική πλεοψηφία των χριστιανών δεν αντιδρά τόσο έντονα σε κόμικ όπως αυτά που δημοσίευσε η Jyllands-Posten είναι ότι έχει περάσει από την διαδικασία που περνάνε τώρα οι Μουσουλμάνοι. Η ελευθερία έκφρασης σε θέματα θρησκείας δεν μας χαρίστηκε. Προέκυψε μέσα από μια διαδικασία συνεχών προκλήσεων απέναντι στο θρησκευτικό συναίσθημα των περισσοτέρων. Θυμάται κανείς ότι κάποιοι ήθελαν να ρίξουν στην πυρά τον Καζαντζάκη; «Ο τελευταίος πειρασμός» είναι σαφώς πιο βλάσφημος από τα σκίτσα της Jyllands-Posten. Σήμερα όμως οι περισσότεροι έλληνες χριστιανοί θεωρούν τον Καζαντζάκη σπουδαίο συγγραφέα και τον «πειρασμό» όχι βλάσφημο. Ναι, υπάρχουν και εξαιρέσεις αλλά τον τόνο τον δίνει η πλειοψηφία. Θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο αν οι χριστιανοί δεν είχαν προκληθεί από τον Καζαντζάκη; Πιστεύω, ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει μια νοοτροπία είναι να την προκαλέσεις. Και ο μόνος τρόπος για να διαπιστώσεις αν υπάρχει ελευθερία έκφρασης είναι να την ασκήσεις.

Επικίνδυνα κόμικ

Στην υπόθεση με τα κόμικ στην Jyllands-Posten έπαιξε το επιχείρημα ότι τα κόμικ ενισχύουν αρνητικά στερεότυπα για τους μουσουλμάνους. Αυτό όμως που ενισχύει τα στερεότυπα είναι ο τρόπος αντίδρασης των μουσουλμάνων στα κόμικ. Είναι η δολοφονία του van Gogh. Ο αποκεφαλισμός ανθρώπων. Η βαρβαρική σαρία. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Μαδρίτη, στο Λονδίνο και στην Νέα Υόρκη. Και αυτό που ενισχύει περισσότερο από κάθε τι άλλο τα στερεότυπα είναι τελικά ο φόβος. Ο φόβος που νοιώθουμε μεσα μας όταν σκεφτόμαστε αν θα πούμε δημόσια κάτι επικριτικό για την μουσουλμανική θρησκεία, όπως έχουμε κερδίσει το δικαίωμα να λέμε για κάθε άλλη θρησκεία. Αυτός ο φόβος είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι κάτι πάει στραβά. Εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματική τρομοκρατία. Και είναι απαραίτητο να την καταδικάσουμε. Και να αντισταθούμε. Γιατί διαφορετικά θα καταργήσουμε μόνοι μας δικαιώματα τα οποία κάποιοι ευρωπαίοι έχυσαν πολύ αίμα για να τα κερδίσουν.